WAARSCHUWING VOORAF, LANG VERHAAL!!

Donderdag na stage heb ik Doriene van het vliegveld opgehaald. Helaas kwam mijn huisbaas een beetje laat en stond er ook nog file... Doriene stond dus op ons te wachten in plaats van wij op haar! Dat vond ik wel een beetje jammer, maar ze was er! Meteen de koffers meegenomen naar de auto en richting Paramaribo gereden. Onderweg natuurlijk even gestopt in Lelydorp om ook Doriene meteen kennis te laten maken met soutosoep! Even een opkikkertje en weer door. Bij het huis aangekomen waar Doriene de komende week verblijft bleek de buurvrouw die de sleutel zou hebben ons niet op de stoep op te wachten. Dus gingen wij zelf maar op onderzoek uit, even later kwam de buurvrouw met de enorme sleutelbos. Voor werkelijk elke deur bleek een sleutel en een slot te hebben. En het huis was helemaal uitgestorven, niet echt een warm welkom dus. Nadat Doriene haar spullen een beetje had uitgepakt zijn we per taxi richting bank en Archimedesstraat gegaan. Nog even langs de chinees (lees; supermarkt) voor de brood nodige dingen. En ondertussen waren mijn huisgenoten een heerlijke pastasalade aan het maken en wij konden na even geskyped te hebben, zo aanschuiven! (Ik kook ook wel hoor, maar iedere keer als ik een stukje schrijf is het niet mijn beurt om te koken) Na het eten hebben we weer even geskyped en nog even gezellig gekletst. Tegen acht uur was Dorienes koek op en heeft ze een taxi gebeld om naar huis te gaan. Want vrijdag zouden we met zijn vieren voor drie dagen naar Galibi om waterschildpadden te bekijken.

Vrijdagochtend om half 8 vertrokken wij met bus en onze huisbaas Sharif, voor dit weekend onze ‘mister guide', om de andere dertien mensen die ook mee gingen naar Galibi op te halen. Na een aantal stops, kwamen we aan bij Dorienes huis, die stond al helemaal klaar om te vertrekken. Nadat we iedereen hadden opgehaald begon de busrit richting Albina. De wegen zijn hier niet zo strak geasfalteerd als in Nederland, het was dus een hobbelige rit. Zo hobbelig dat onderweg een van de achterste schuifraampjes open ging en er een koelbox met een vaart uit de auto viel. Met als gevolg dat de tomaten, koffie en wat er allemaal nog meer in zat over de weg lagen. Dus iedereen de bus uit om alles weer bij elkaar te graaien en snel weer terug de bus in. Na ongeveer drie uur in de bus te hebben gezeten, kwamen we aan in Albina, waar we over moesten stappen op een boot. Dus vormden de mannen een slinger en werden alle stukken bagage door gegeven en de boot ingeladen. Een zijl erover en alles is waterbestendig. De bootreis zou ongeveer 1,5 uur duren. Na het instappen kregen we onze lunch. Roti met aardappel en kip, een heerlijke maaltijd maar enigszins lastig eten op een deinende boot. Later toen iedereen het eten op had, werd de tocht nog leuker. De golven werden wilder, omdat we tegen de wind in aan het varen waren. Met als gevolg flinke plensen water die de boot in kwamen en niet alleen dat, ook over je heen. Iedereen was dan ook lekker nat toen we op Galibi aankwamen. Eigenlijk is dat stukje nog niet echt Galibi maar voor de toeristen wordt het wel zo genoemd. De echte naam van het dorpje is ?.

Meteen ging iedereen zijn hangmat ophangen, want we zouden de komende twee nachten in een hangmat slapen. Niet echt onder de sterrenhemel, maar onder een afdak van een slaapruimte, waar een aantal mensen die mee waren gingen slapen. Sharif hielp met het ophangen van de hangmatten, ze moesten goed hoog hangen zodat je rug zo recht als mogelijk bijft. Mijn hangmat hing vervolgens zo hoog dat ‘elastische ik' er niet meer in kon komen. Daarom vroeg ik Myrthe of zij er wel in kon, zodat hij misschien nog weer iets zou zakken. Myrthe kwam er in en mijn hangmat zei ‘kkr pang', er was een touw van mijn hangmat geknapt. Ik baalde behoorlijk maar ik had het zelf gevraagd en er kon nog een knupje in. Kon ik toch nog in de hangmat slapen. Verder hebben we vrijdags niet veel gedaan, even bij geslapen in onze hangmatten. 'S Avonds kregen we heerlijke bami en nasi te eten. En na het eten hebben we gezellig samen gekaart, het Surinaamse troef call (ik weet niet of ik het goed schrijf) een erg leuk en verslavend spel. Tegen kwart over elf ging ineens de elektriciteit uit en waren we gedwongen te stoppen. Het was echt super donker, en wat een mooie sterrenhemel! Ik dacht dat je in Arrien veel kon zien... maar zo mooi heb ik het nog nooit gezien. Aangezien we s' middags al hout hadden gesprokkeld konden we mooi een kampvuur maken, hier heb ik even bij gestaan en ben toen maar naar bed (lees; hangmat) gegaan. Wat een aparte ervaring, ik had er al een aantal keer 's middags ingeslapen maar nog nooit 's nachts. Erg leuk en ook helemaal niet koud. Het enige nadeel is, dat je al het draaien van de buren meekrijgt en elk geluidje hoort.

Zaterdag ochtend heerlijk samen met Myrthe en later Doriene naar het water zitten staren en ontbeten. Het was allemaal goed verzorgd, we hadden zelfs scrambled eggs! Na het ontbijt was het tijd voor een wandeling en een bezoek aan ‘de dierentuin'. Het was meer een soort opvang voor dieren. En wat we daar allemaal voor beesten vast mochten houden echt geweldig! Ik heb een luiaard vastgehouden en een wurgslang om mijn nek gehad. Verder liepen er allemaal aapjes die ook op de konden zitten, maar held Lisette begon te gillen toen ze zo'n beest in de broekspijpen had! ;-) Doriene daarin tegen wilde alles vasthouden. Na de hand voelde het wel een beetje raar, eigenlijk hoor je die dieren niet vast te houden!

Aangezien de laatste drie mensen mee zouden lunchen hadden we pas lunch tegen half 3 aan de lunch, nasi. De mensen hadden een beetje vertraging met de bus en boot. Tegen de avond kregen we souto, gemaakt door Susan en Sharif. En vertelde Sharif over de schildpadden die we zouden gaan zien en de boottocht. Daarna hebben we onze spullen gepakt en zijn we met zijn allen de boot in gegaan. Ik zag de zee en moest aan een film denken, waarbij de boot omsloeg. Ik zei ook ‘Het is net alsof we in een film zitten.' Dat had ik beter niet kunnen zeggen. We waren namelijk bijna (zeik nat van het wilde water) op de plek waar we moesten zijn. We moesten nog ongeveer tien minuten varen, toen de motor van de boot overboord sloeg. De bootsman trok in slakken tempo zijn shirt enz uit en ging de zee in. Iedereen in de boot was heel rustig en Sharif zei alleen maar dat hij dit nog nooit mee had gemaakt en dat hij dit nooit meer zou vergeten. Ze kregen de boot aan de kant en redelijk in bedwang en wij moesten in de middle of nowhere uitstappen. Handige Lisette springt met slippers, die wel om mijn enkels zaten, uit de boot in drijfzand en verliest allebei haar slippers. Ik stond dus op zonder slippers en misselijk van de boottocht een stukje strand. Toen iedereen uit was gestapt vroeg Sharif of het met iedereen ging en ik heb zijn birckenstocks aangekregen! Lief he! Vervolgens gingen we met 17 mensen en vier zaklampen op stap! Door, over en onder de mangrovebomen. Na ongeveer driekwartier waren we op het strand waar we als het goed is de schildpadden konden zien. En die hebben we gezien, erg mooi en enorm groot! We hebben er zelfs een uit de zee zien komen, zien ‘nestelen' en terug gaan in zee. Ondertussen waren twee bootsmannen een andere boot voor ons aan het regelen! Die kwam en we waren gered, Sharif prees ons dat we zo rustig waren gebleven de hele tijd. Terwijl iedereen eigenlijk van het avontuur genoot, dat ik mijn slippers kwijt was vond ik erger. De boot die geregeld was bleek lek, dus dat werd hozen! Water naar de zee dragen dus! Terug aan land werd de voorraad eten geplunderd iedereen had trek. Ook het kampvuur ging weer aan, daar heb ik niet lang meer van genoten. Ik was helemaal op, van het avontuur!

De zondag begon met regen en kou, dus toch maar een dekentje over me heen getrokken. 's Ochtend weer heerlijk ontbeten en we zouden een dorpswandeling maken maar de regen hield ons tegen. Weer even lekker een dutje gedaan en spelletjes gespeeld. Tegen een uur gingen we weer terug op de boot, gelukkig ging alles dit keer goed. De bus stond klaar en alles werd weer ingeladen, en de terugreis kon beginnen. Tegen half negen waren we weer terug aan de Archimedesstraat. Het voelde alsof er een week in een weekend was gepropt, zoveel mee gemaakt!

Maandag was het tijd om Doriene de school te laten zien. En 's middags hebben we de dierentuin van Paramaribo gezien. Dat stelde niet heel veel voor, maar het was wel leuk om te zien! We zijn na de dierentuin helemaal nat geregend omdat ik mijn mobiel niet bij me had en Doriene al haar beltegoed had verbeld. Dus door de regen lopend naar een supermarkt om beltegoed te kopen. Daarna snel omgekleed en heerlijk samen met Doriene en Myrthe gegeten bij Dumpling.

De foto's volgen maar het uploaden duurt enorm lang!