Sumyli tours staat voor, Susan, Myrthe en Lisette tours! Je kunt zoveel plaatjes en dorpjes bezoeken en de ene touroperator vraagt er nog meer voor dan de ander! Wij dachten, dat kunnen wij ook wel zelf en dat is gebleken de afgelopen dagen! We kwamen maandag weer van Apoera, hebben dinsdag even bij kunnen slapen en wassen. Ook moesten er nog wat boodschappen gehaald worden. En woensdagochtend om half 8 stond de taxi klaar om ons naar de Saramaccastraat te brengen. Vanaf die straat vertrekken dagelijks busjes naar Atjoni. En dat bleek, de taxi stopte en er stonden al een stuk of tien mannen bij de taxi. Allemaal wilden ze ons naar Atjoni brengen, maar wie moesten we kiezen? Die met de mooie (?) airco, de man die al met onze bagage in de handen stond? Dan maar diegene die het snelst vertrekt, dat snel bleek natuurlijk Surinaams snel! De vrouwen die al met hem zouden mee reizen bleken nog even naar de groentemarkt te zijn. Dus moesten we wachten. Uiteindelijk zaten we met zijn drieën op de tweede achterbank en zaten er vier mensen voor ons, plus de taxichauffeur en een andere vrouw. Volle bak dus! Halverwege de reis verlieten de mannen de taxi gelukkig, zodat we op een comfortabele manier de hobbelige weg konden vervolgen. Om kwart over twaalf arriveerden we in Atjoni, waar de bootsman nog lekker aan het lunchen was en schrok van het feit dat we er al waren.

De spullen in de boot gepakt en varen maar! Onderweg MonkiMonki's gezien oftewel doodskopaapjes... ‘Eindelijk', zoals Myrthe dat zei, ‘ze zijn ons al drie keer beloofd en nu heeft niemand wat beloofd en zien we ze!' Na een heerlijk ontspannen en opnieuw adembenemende boottocht, die natuur laat zich slecht vastleggen op een foto(!), kwamen we aan op Gunsi. Daar kregen we door de bootsman, die bedrijfsleider van het parkje is, een hut toegewezen. Voor ons de komende twee nachten eens geen hangmat maar een bed. Nadat we alle spullen hadden uitgepakt en we een middagdutje hadden gedaan hebben Suus en ik eens een rondje gelopen over de ‘camping'. Zo'n gevoel kregen we erbij, daar is het toiletgebouw, het winkeltje, de kookgelegenheid. Suus en ik hadden na de rondje beide het gevoel moeten we hier twee nachten blijven? Dat veranderde tegen de avond gelukkig, we kwamen vier heel enthousiaste Nederlandse mensen tegen die hier allerlei vrijwilligerswerk doen. Een van de mannen heeft ons verteld hoe we het beste bij het buur dorpje konden komen, ook heeft hij veel verteld over zijn projecten hier. Hij bleek ook de Kennedyschool te kennen.

Donderdagochtend heerlijk uitgeslapen en ontbeten. Ja, dat moet je dan zelf klaar maken als je je eigen touroperator bent. Na een ontspannen ontbijt, richting het dorpje(ben de naam even kwijt) gegaan. Onderweg blijven steken bij de giftshop, wat een leuke dingen allemaal dus eerst maar eens wat inslaan. Daarna heeft een van de oudere vrouwen van het dorp ons de weg gewezen naar het grote pad. Ze stopte bij elke boom om te zeggen wat er aan groeide en om ons vruchten te laten proeven, erg leuk. Eenmaal bij het pad aangekomen zei ze dat we gewoon rechtdoor moesten lopen en niet van het pad af moesten wijken. Dat hebben we gedaan, en weer verbaasde ik me over de natuur en dat we daar zomaar liepen. Aangekomen in het dorpje bleken we zeer welkom, iedereen wilde ons souvenirs verkopen en ons dingen laten zien. 's Avonds lekker gekookt en bij de hut een spelletje gedaan.

Om zeven uur vrijdagochtend ging de wekker, tijd om alle spullen weer te pakken en te vertrekken naar Jaw Jaw. De bedrijfsleider had voor ons een slaapplek in het dorp gevonden, zodat we niet in het resort hoefden te overnachten. We mochten slapen bij de broer van een gids die we donderdag in het andere dorpje hadden ontmoet. Onze hangmatten opgehangen en weer even gedut. Daarna lekker aan het water gezeten, helaas was het water te hoog om te genieten van de sula's. Zo noemen ze hier plekken in het water waar je tussen stenen kan zitten (stroomversnellingen). Na het zwemmen nog even gekeken bij de pangi's die je kon kopen. Dat zijn een soort van doeken die je om je heen slaat, en kunt gebruiken als rok of jurk. We hebben er alle drie minstens een gekocht. En daarna een fotoshoot gehouden met de pangi's aan. ;-)

's Avonds hebben we met een aantal kinderen uit het dorp liedjes gezongen onder de sterrenhemel. Soms zongen we de liedjes in dezelfde taal en soms in het Saramacaans en het Nederlands. Van klap eens in de handjes tot dit is de dag die de Heer ons geeft. We zijn maar gestopt toen opa, het schijnt een belangrijk man in het dorp te zijn, de kinderen voor de tweede keer streng toesprak in het Saramacaans.

Wij westerlingen zijn rare wezens, willen perse in een dorpje bij de mensen slapen maar willen wel gebruik maken van het toiletgebouw van het resort. ;-) Om tien uur begon voor ons de onrustige nacht in de hangmat met dieren die over de grond scharrelden (lees muizen en wat er misschien allemaal nog meer liep).

Zaterdagochtend de spullen weer gepakt en de dorpsbewoners hartelijk bedankt. Zij hadden graag dat we nog een nachtje zouden blijven maar dat ging helaas niet met onze strakke planning. Na een dodemansrit met boot (jullie hebben vrees!) en auto waren we blij dat we weer in Paramaribo waren.

Op naar de volgende trip, maandag tot en met donderdag gaan we naar Voltzberg en Ralley vallen. En dan is het gedaan met de uitstapjes! Dan nog even hard aan de slag voor school, nog drie dagen stage en dan vliegen we alweer naar Nederland! Time flies when your having fun!

Jullie horen van me!

Brasa, Lisette