De Nederlandse draad weer opgepakt!

En dan ben je weer in Nederland en moet je de draad van het 'gewone' leven weer oppakken....

Dat ging de eerste paar dagen wat lastig met Koninginnedag, een week vrij en alles wat daarbij hoort.

Maar nu ik weer naar school ben geweest en weer voor het eerst heb gewerkt kan ik zeggen het is aardig gelukt. Natuurlijk mis ik een aantal dingen, ik mis; het lekkere weer, (nooit gedacht dat ik dit zou zeggen) het eten, de vrijheid en de mensen/kinderen die ik nog graag zoveel meer had willen leren.

Natuurlijk heeft terug zijn ook vele voordelen, maar die ga ik niet allemaal opsommen!

Nu snel weer bezig met het gewone leven en dat betekend? SCHOOL!!

Brasa,

Lisette

Time flies….

Ja, tijd kan blijkbaar toch echt vliegen als je het naar je zin hebt! Dit is alweer het laatste logje dat ik vanuit Suriname ga schrijven! Ik heb het hier super naar mijn zin gehad! En sta niet te springen om naar huis te gaan, maar het is ook niet zo dat ik hier nog wel een half jaar zou willen blijven.... Een gemengd gevoel dus!

Ik heb er veel geleerd, gezien en ondernomen! Dat neemt niemand me meer af! Ik ga de mensen hier missen, maar er wordt al druk over reünies gepraat! E-mailadressen en telefoonnummers zijn uitgewisseld, tot in Nederland dan maar!

Het afscheid op school vrijdag was leuk, de kinderen waren erg blij met hun ballon, snoepjes en pen. De docenten vonden het jammer dat we er zo kort waren, maar gaven aan veel geleerd te hebben! Tja, toch raar om te bedenken dat je die kinderen misschien nooit meer ziet, je kunt ze alleen maar een goede toekomst wensen!

Donderdag hebben we gezellig een Gebarendag gehouden. Filmpjes gemaakt voor een dovenschool in Nederland en gezellig spelletjes gespeeld.

Zaterdag nog even genoten van de zon bij colakreek en zondag een relaxdag gehouden. Maandag de koffer gepakt en voor de laatste keer met het huis gegeten.

En dan is het dinsdag en vlieg je naar Nederland! EN is Susan jarig!! Om kwart over tien Nederlandse tijd vliegen we naar Nederland en tegen kwart over zeven woensdagochtend staat we weer op Nederlandse bodem!

Tot snel lieve mensen en nogmaals bedankt voor de lieve reacties, mailtjes en natuurlijk de kaarten en die ene brief!

Brasa Lisette

Niemand zei dat het eenvoudig zou zijn, niemand heeft beloofd dat het vanzelf zou gaan!

Deze titel komt uit een liedje van Guus Meeuwis, maar hij zou kunnen slaan op de beklimming van de Voltzberg!

Maandagochtend werden we om kwart over zes opgehaald met een bus om richting Voltzberg te gaan. We waren in totaal met dertien mensen. En het werd weer, hobbelige weg, bauxiet weg, gat in de weg!  Na een uurtje of 3/4 hobbelen in de bus zijn we aangekomen in Witagron, waar we eerst het dorpje hebben bekeken. Daarna stond ons  een drie  uur durende bootreis per korjaal te wachten. Dit keer niet echt genoten van de omgeving maar vooral geslapen.

Aangekomen op Fungu eiland, eerst onze hangmatten (voor de laatste keer snif snif) opgehangen. Vervolgens bikini aan en zwemmen maar!  Na het zwemmen hebben Myrthe en ik Susan Set leren spelen. 's Avonds  genoten van een heerlijke maaltijd en vroeg onze hangmatjes opgezocht want dinsdag stond ons de grote klim te wachten.

Dinsdagochtend de lange broek, sokken en dichte schoenen aan, alles ter bescherming van ons tere huidje.  Na het ontbijt, flesjes water vullen,  weer in de korjaal. Ongeveer  vijf minuten varen was het om bij het beginpunt van onze drie uur durende heenreis te komen. Heuveltje op, heuveltje af, boomwortels ontwijken, over kreekjes balanceren en genieten, genieten, genieten. En ondertussen mezelf af en toe in de armen knijpen, nee Lisette je bent niet in de dierentuin in een of andere kas dit is echt!! Na ongeveer tien minuten stonden bij mij de zweetsluizen al open, niet echt charmant maar we waren er niet om charmant te zijn!

Na iets meer dan de helft gelopen te hebben kwamen we op een open stuk rots, het erg kleine zusje van de Voltzberg aldus Myrthe. Toen ik de Voltzberg zag, bekroop me een raar gevoel. Zo'n steile berg hoe kom je daar ooit tegen op? Komt er straks een roltrap uit de berg, waar is de kabelbaan? Is dit een grap? Kom maar op met die touwen en andere bergbeklimmerspullen! Het komt allemaal goed zei onze gids Harvey. En niets bleek minder waar! Na nog een stuk door het bos, een smal stuk langs rotsen was daar de voltzberg!  Mijn ademhaling was niet helemaal oke, dus ben ik langzaam het topje van de berg opgelopen. Wat een mooi uitzicht en wat warm!  Het leek net allemaal broccoli om me heen en we liepen met ons hoofd bijna in de wolken.

De terugweg was wat minder, dat steile afdalen maar met een beetje hulp viel het hard mee! De terugweg was iets minder, mijn energie was op en ik struikelde de hele tijd half over allemaal wortels.  En uiteindelijk ben ik over een omgevallen boom gestruikeld. Een beetje dom!!  Het eind van de wandeling werd beloond met een duik in de rivier bij een waterval. Eenmaal terug hebben we gebaad in de rivier en wederom heerlijk gegeten. En weer vroeg naar bed!

Woensdag lekker uitgeslapen en ontbeten. Op naar de Raleigh vallen wat de gids de moedervallen noemt. Dit keer mochten we op onze slippers, achteraf was niet iedereen daar even blij mee! Ik wel, want ik heb vijf blaren overgehouden aan mijn dichte schoenen. Het was meer een stroomversnelling  niet echt een waterval, het viel ons allemaal een beetje tegen! Bij terugkomst snel een duik genomen en aangeschoven bij de lunch. 's Middags heerlijk uitgerust en gezwommen, een niks-doe-middag!

's Avonds groot feest want de Raleigh boys traden op! Dus ging de Borgoe fles weer rond, en hebben we gedanst. Later op de avond/nacht hebben nog een aantal mensen gezwommen , ik  heb bij het kampvuur gezeten waar later de andere zwemmers zich ook weer bij aansloten. Tegen drie uur gingen we richting hangmat.

Donderdag alle spullen gepakt en weer met de boot en bus terug naar Paramaribo. Na een heerlijk gekookte maaltijd door onze huisgenoot Iris, ben ik naar bed gegaan.

Gisteren had ik een mail in mijn inbox dat ik waarschijnlijk toch kan gaan stage lopen per mei bij de gezinsbegeleiding! Dus ik ben helemaal blij, al is het nog niet helemaal zeker.

Rest ons nu nog even hard bikkelen voor school, drie dagen stage met afscheid (dat gaat moeilijk worden!) en nog even genieten van de laatste dagen die we hier zijn! Mensen voor jullie het weten sta ik weer voor jullie neus op Nederlandse bodem!

Brasa Lisette

Sumyli tours!

Sumyli tours staat voor, Susan, Myrthe en Lisette tours! Je kunt zoveel plaatjes en dorpjes bezoeken en de ene touroperator vraagt er nog meer voor dan de ander! Wij dachten, dat kunnen wij ook wel zelf en dat is gebleken de afgelopen dagen! We kwamen maandag weer van Apoera, hebben dinsdag even bij kunnen slapen en  wassen. Ook moesten er nog wat boodschappen gehaald worden. En woensdagochtend om half 8 stond de taxi klaar om ons naar de Saramaccastraat  te brengen.  Vanaf die straat vertrekken dagelijks busjes naar Atjoni. En dat bleek, de taxi stopte en er stonden al een stuk of tien mannen bij de taxi. Allemaal wilden  ze ons naar Atjoni brengen, maar wie moesten we kiezen?  Die met de mooie (?) airco, de man die al met onze bagage in de handen stond? Dan maar diegene die het snelst vertrekt, dat snel bleek natuurlijk Surinaams snel! De vrouwen die al  met hem zouden mee reizen bleken nog even naar de groentemarkt te zijn. Dus moesten we wachten. Uiteindelijk zaten we met zijn drieën op de tweede achterbank en zaten er vier mensen voor ons, plus de taxichauffeur en een andere vrouw. Volle bak dus! Halverwege de reis verlieten de mannen de taxi gelukkig, zodat we op een comfortabele manier de hobbelige weg konden vervolgen. Om kwart over twaalf arriveerden we in Atjoni, waar de bootsman nog lekker aan het lunchen was en schrok van het feit dat we er al waren.

De spullen in de boot gepakt en varen maar! Onderweg MonkiMonki's gezien oftewel doodskopaapjes...  ‘Eindelijk', zoals Myrthe dat zei, ‘ze zijn ons al drie keer beloofd en nu heeft niemand wat beloofd en zien we ze!' Na een heerlijk ontspannen en opnieuw adembenemende boottocht, die natuur laat zich slecht vastleggen op een foto(!), kwamen we aan op Gunsi. Daar kregen we door de bootsman, die bedrijfsleider van het parkje is, een hut toegewezen. Voor ons de komende twee nachten eens geen hangmat maar een bed. Nadat we alle spullen hadden uitgepakt en we een middagdutje hadden gedaan hebben Suus en ik eens een rondje gelopen over de ‘camping'. Zo'n gevoel kregen we erbij, daar is het toiletgebouw, het winkeltje, de kookgelegenheid. Suus en ik hadden na de rondje beide het gevoel moeten we hier twee nachten blijven? Dat veranderde tegen de avond gelukkig, we kwamen vier heel enthousiaste Nederlandse mensen tegen die hier allerlei vrijwilligerswerk doen. Een van de mannen heeft ons verteld hoe we het beste bij het buur dorpje konden komen, ook heeft hij veel verteld over zijn projecten hier. Hij bleek ook de Kennedyschool te kennen.

Donderdagochtend heerlijk uitgeslapen en ontbeten. Ja, dat moet je dan zelf klaar maken als je je eigen touroperator bent. Na een ontspannen ontbijt, richting het dorpje(ben de naam even kwijt) gegaan. Onderweg blijven steken bij de giftshop, wat een leuke dingen allemaal dus eerst maar eens wat inslaan. Daarna heeft een van de oudere vrouwen van het dorp ons de weg gewezen naar het grote pad. Ze stopte bij elke boom om te zeggen wat er aan groeide en om ons vruchten te laten proeven, erg leuk. Eenmaal bij het pad aangekomen zei ze dat we gewoon rechtdoor moesten lopen en niet van het pad af moesten wijken. Dat hebben we gedaan, en weer verbaasde ik me over de natuur en dat we daar zomaar liepen. Aangekomen in het dorpje bleken we zeer welkom, iedereen wilde ons souvenirs verkopen en ons dingen laten zien. 's Avonds lekker gekookt en bij de hut een spelletje gedaan.

Om zeven uur vrijdagochtend ging de wekker, tijd om alle spullen weer te pakken en te vertrekken naar Jaw Jaw. De bedrijfsleider had voor ons een slaapplek in het dorp gevonden, zodat we niet in het resort hoefden te overnachten. We mochten slapen bij de broer van een gids die we donderdag in het andere dorpje hadden ontmoet.  Onze hangmatten opgehangen en weer even gedut. Daarna lekker aan het water gezeten, helaas was het water te hoog om te genieten van de sula's.  Zo noemen ze hier plekken in het water waar je tussen stenen kan zitten (stroomversnellingen).  Na het zwemmen nog even gekeken bij de pangi's die je kon kopen. Dat zijn een soort van doeken die je om je heen slaat, en kunt gebruiken als rok of jurk. We hebben er alle drie minstens een gekocht. En daarna een fotoshoot gehouden met de pangi's aan. ;-)

's Avonds hebben we met een aantal kinderen uit het dorp liedjes gezongen onder de sterrenhemel. Soms zongen we de liedjes in dezelfde taal en soms in het Saramacaans en het Nederlands. Van klap eens in de handjes tot dit is de dag die de Heer ons geeft. We zijn maar gestopt toen opa, het schijnt een belangrijk man in het dorp te zijn, de kinderen voor de tweede keer streng toesprak in het Saramacaans.

Wij westerlingen zijn rare wezens, willen perse in een dorpje bij de mensen slapen maar willen wel gebruik maken van het toiletgebouw van het resort. ;-)  Om tien uur begon voor ons de onrustige nacht in de hangmat met dieren die over de grond scharrelden (lees muizen en wat er misschien allemaal nog meer liep).

Zaterdagochtend de spullen weer gepakt en de dorpsbewoners hartelijk bedankt. Zij hadden graag dat we nog een nachtje zouden blijven maar dat ging helaas niet met onze strakke planning. Na een dodemansrit met boot (jullie hebben vrees!) en auto waren we blij dat we weer in Paramaribo waren.

Op naar de volgende trip, maandag tot en met donderdag gaan we naar Voltzberg en Ralley vallen. En dan is het gedaan met de uitstapjes! Dan nog even hard aan de slag voor school, nog drie dagen stage en dan vliegen we alweer naar Nederland! Time flies when your having fun!

Jullie horen van me!

Brasa, Lisette

Hobbelige weg, bauxiet weg, gat in de weg!

De titel omschrijft het beste hoe de heen en terugweg naar Apoera was dit weekend!

We werden van donderdag op vrijdagnacht om 3 uur opgehaald door twee jeeps. Ik zat in de jeep met Myrthe, Michaela en onze chauffeur Harto. Onderweg hebben we een aantal stops gemaakt om even de benen te strekken, naar het toilet te gaan en lekker te eten.  (Voor zover je van een toilet spreekt als je in de bosjes moet ;-)) Weer heb ik me verwonderd over de mooie natuur en over het feit dat die groene bomen me nog steeds niet tegen staan. Het blijft mooi, afwisselend en indrukwekkend. Tegen drie uur  's middags zijn we aangekomen in Apoera, waar we de komende drie nachten zouden slapen.

Snel de beste plekjes zoeken voor de hangmat voor de andere mensen, die met de boot gingen, zouden arriveren.  En na het hangmat ophangen, lekker even liggen en bijkomen want dat hadden we onderweg nog niet gedaan! ;-)  Na het arriveren van de andere mensen hebben we lekker gegeten, 's avonds gezellig gekletst en vroeg naar bed gegaan.

Zaterdagochtend weer vroeg uit de hangmat want vandaag staat ons een reis naar de Blanche Marie vallen te wachten, tegen 9 uur vertrokken we.  De weg naar Blanche Marie is erg mooi, een bauxiet weg door de ‘jungle'.  Echt over wat voor bruggen we met de auto zijn gegaan, je wilt echt niet denken aan wat er kan gebeuren als de brug het niet houdt. We konden halverwege de weg in de file aansluiten, het bleek dat niet iedereen  four-wheel drive had. Er zat een bus vast en na een keer vragen bleek dat een van de bussen van onze huisbaas te zijn die met zeventig mensen naar de watervallen ging. Maar die bussen konden de weg, de modder en de heuveltjes niet aan, dus moesten de mensen lopend richting de watervallen.  Uiteindelijk hebben een flink aantal mensen op en aan de jeep gehangen om mee omhoog te gaan. Eenmaal boven hebben we lekker met zijn allen gegeten. Daarna moesten we nog ongeveer 1 kilometer lopen naar de watervallen, onderweg hoorde je het enorme geluid van het water al zonder nog maar iets te zien.  De watervallen zelf waren erg mooi en indrukwekkend om te zien. Beetje jammer van al die mensen die er omheen stonden te kijken, met andere woorden het was super druk! Probeer maar eens een foto te maken zonder mensen met alleen waterval! Maar het zitten in het water was erg lekker, ik moest me wel goed vasthouden wat een stroming!

Ook zijn we nog naar een oud treinstation geweest wat nog nooit gebruikt is. Ik vond het niet echt heel erg interessant maar het was wel leuk om even te zien. Bij terugkomst wilde ik graag douchen, net als alle andere dertig mensen die mee waren! Aangezien het douchewater opgepompt wordt uit de rivier zijn we maar in de rivier gaan baden. Dat was wel een aparte ervaring, in een rivier met shampoo en douchegel.  Gezellig met zijn tienen tegelijkertijd baden. (zo noemen ze dat hier)

's Avonds zijn we met zijn allen naar een feest geweest. Het was een echt Surinaams feest, met SALSA! Niet helemaal mijn ding dus... Al die mannen die met me wilden dansen en NEE is niet duidelijk genoeg voor ze!  Dus het feest was voor mij van korte duur...

Zondag zijn we met de boot naar een dorpje verderop geweest om even te kijken en souvenirs te kopen. Daar hadden ze een aapje en die heeft een van de gidsen gekocht, 60 SRD voor een aapje ála pipi! Hij heeft hem gekocht omdat de bewoners hem anders op gingen eten. Op de terugweg zijn we helemaal nat geregend. Na het eten, de regen was inmiddels weer gestopt, zijn we nog met zijn allen gaan zwemmen in de rivier bij een zandbank. Meteen weer gedoucht voor de avond. ;-) 's Avonds werden we door Myrthe en Jelle getrakteerd op een heerlijke hoofd-  nekmassage.  En hebben we lekker met z'n allen gekletst en moppen verteld. Daarna weer heerlijk mijn hangmat ingesprongen!

Maandagochtend lekker ontbeten en spullen gepakt. Klaar om weer terug te gaan naar huis! En weer lekker hobbelen in de regen, waardoor de weg nog iets slechter was dan op de heenweg. Onderweg nog even gestopt om te eten en te zwemmen. En 's avonds met de mensen die met de auto waren in Lelydorp nog even patat met kip gegeten. Om ongeveer half 10 waren we weer terug aan de Archimedesstraat!

Het aftellen is begonnen! (helaas)

Over een maandje moeten we onze koffers inpakken en richting vliegveld! Nu echt nog maar een maandje Suriname MAAR die is lekker  wel helemaal volgepland met allerlei super leuke dingen!!

Lieve mensen tot over een maand!

Van fotomodel tot fietsenmaker

Ik word allrounder hier in Suriname!   Van het weekend had ik namelijk een wedstrijd uitgeschreven, wie maakt de mooiste foto van Lisette en wint een appeltaartje bij Zus&zo. Ik was namelijk eerder tot de conclusie gekomen dat ik nog niet echt heel erg mooi op foto's sta. Aangezien ik ook wel een mooie foto wil hebben van mezelf in Suriname, heb ik een wedstrijd uitgeschreven.... En wie de winnaar is geworden en mij het mooist heeft gefotografeerd? Dat lees je onder aan dit logje, dus blijven lezen! ;-)

Zoals de titel al zegt ben ik tegenwoordig ook fietsenmaker in de dop! Ik had mijn fiets uitgeleend en die kwam met lekke band weer terug. Geen probleem, even naar de buurman brengen en die fikst hem wel even dacht ik, niet dus! Mijn huisbaas moest een nieuwe binnenband kopen, volgens de buurman. Zo gezegd zo gevraagd, maar de huisbaas vond dat ik dat zelf moest betalen want dat is altijd zo als je een fiets huurt volgens hem! Na anderhalve week wachten had ik dus nog steeds een lekke band. Eergisteren toch maar zelf een binnenband gekocht en op naar de buurman die bleek met gereedschap en al op Curaçao te zitten!! Dus er zat niks anders op dan zelf de achterband te verwisselen. Pap, ik heb toch vaak genoeg gekeken blijkt wel, ik verbaasde mezelf... Ik heb dus de band vervangen, met een klein beetje hulp van de enige man in ons midden, bedankt Tom!

Ik wil overigens iedereen nog even hartelijk bedanken voor alle leuke kaartjes en die ene brief ;-)!

And the winner is???

?

Myrthe! Gefeliciteerd!

Bakra's en kleding!

Kennen jullie dat meisje? Ze kwam hier 2 februari met een veel te grote koffer met veel te veel spullen erin! Ze dacht dat ze heel veel kleding nodig had en was hier nog nooit geweest. Maar in mijn land heb je niet veel kleding nodig, en zeker geen huissokken of net nieuw gekochte dikke vesten! Tja, het was al meegenomen vanuit dat koude kikkerlandje... En nu laat ze de helft van de kleding liggen zonder ze aan te trekken, zonde van de kofferkilo's toch? Ze laat vast de helft hier, net als al haar voorgangers hebben gedaan. Dan krijg ik weer een nieuwe Bakra op bezoek die denkt dat ze me vol moet laden met kleding die ze in de komende tijd nooit aan gaat trekken!

Groetjes van de Kledingkast aan de Archimedesstraat

Volgende pagina »