Deze titel komt uit een liedje van Guus Meeuwis, maar hij zou kunnen slaan op de beklimming van de Voltzberg!

Maandagochtend werden we om kwart over zes opgehaald met een bus om richting Voltzberg te gaan. We waren in totaal met dertien mensen. En het werd weer, hobbelige weg, bauxiet weg, gat in de weg! Na een uurtje of 3/4 hobbelen in de bus zijn we aangekomen in Witagron, waar we eerst het dorpje hebben bekeken. Daarna stond ons een drie uur durende bootreis per korjaal te wachten. Dit keer niet echt genoten van de omgeving maar vooral geslapen.

Aangekomen op Fungu eiland, eerst onze hangmatten (voor de laatste keer snif snif) opgehangen. Vervolgens bikini aan en zwemmen maar! Na het zwemmen hebben Myrthe en ik Susan Set leren spelen. 's Avonds genoten van een heerlijke maaltijd en vroeg onze hangmatjes opgezocht want dinsdag stond ons de grote klim te wachten.

Dinsdagochtend de lange broek, sokken en dichte schoenen aan, alles ter bescherming van ons tere huidje. Na het ontbijt, flesjes water vullen, weer in de korjaal. Ongeveer vijf minuten varen was het om bij het beginpunt van onze drie uur durende heenreis te komen. Heuveltje op, heuveltje af, boomwortels ontwijken, over kreekjes balanceren en genieten, genieten, genieten. En ondertussen mezelf af en toe in de armen knijpen, nee Lisette je bent niet in de dierentuin in een of andere kas dit is echt!! Na ongeveer tien minuten stonden bij mij de zweetsluizen al open, niet echt charmant maar we waren er niet om charmant te zijn!

Na iets meer dan de helft gelopen te hebben kwamen we op een open stuk rots, het erg kleine zusje van de Voltzberg aldus Myrthe. Toen ik de Voltzberg zag, bekroop me een raar gevoel. Zo'n steile berg hoe kom je daar ooit tegen op? Komt er straks een roltrap uit de berg, waar is de kabelbaan? Is dit een grap? Kom maar op met die touwen en andere bergbeklimmerspullen! Het komt allemaal goed zei onze gids Harvey. En niets bleek minder waar! Na nog een stuk door het bos, een smal stuk langs rotsen was daar de voltzberg! Mijn ademhaling was niet helemaal oke, dus ben ik langzaam het topje van de berg opgelopen. Wat een mooi uitzicht en wat warm! Het leek net allemaal broccoli om me heen en we liepen met ons hoofd bijna in de wolken.

De terugweg was wat minder, dat steile afdalen maar met een beetje hulp viel het hard mee! De terugweg was iets minder, mijn energie was op en ik struikelde de hele tijd half over allemaal wortels. En uiteindelijk ben ik over een omgevallen boom gestruikeld.

Woensdag lekker uitgeslapen en ontbeten. Op naar de Raleigh vallen wat de gids de moedervallen noemt. Dit keer mochten we op onze slippers, achteraf was niet iedereen daar even blij mee! Ik wel, want ik heb vijf blaren overgehouden aan mijn dichte schoenen. Het was meer een stroomversnelling niet echt een waterval, het viel ons allemaal een beetje tegen! Bij terugkomst snel een duik genomen en aangeschoven bij de lunch. 's Middags heerlijk uitgerust en gezwommen, een niks-doe-middag!

's Avonds groot feest want de Raleigh boys traden op! Dus ging de Borgoe fles weer rond, en hebben we gedanst. Later op de avond/nacht hebben nog een aantal mensen gezwommen , ik heb bij het kampvuur gezeten waar later de andere zwemmers zich ook weer bij aansloten. Tegen drie uur gingen we richting hangmat.

Donderdag alle spullen gepakt en weer met de boot en bus terug naar Paramaribo. Na een heerlijk gekookte maaltijd door onze huisgenoot Iris, ben ik naar bed gegaan.

Gisteren had ik een mail in mijn inbox dat ik waarschijnlijk toch kan gaan stage lopen per mei bij de gezinsbegeleiding! Dus ik ben helemaal blij, al is het nog niet helemaal zeker.

Rest ons nu nog even hard bikkelen voor school, drie dagen stage met afscheid (dat gaat moeilijk worden!) en nog even genieten van de laatste dagen die we hier zijn! Mensen voor jullie het weten sta ik weer voor jullie neus op Nederlandse bodem!

Brasa Lisette